اما باید دقیق بود که داشته ها آنقدر ارزشمند باشند

که جای خالی نداشته ها آنقدر ها به چشم نیایند.

این لحظه های ناخوش می گذرند اگر راحت تر بگیری با خودت.

و این اندوه سرکش فرو می کشد اگر رهایش کنی .

بگذار ثانیه بگذرد چنان که ذهنت می پسندد .

تمام حرفم همین است : "... و این نیز بگذرد !" 

دست های مرا می گیرد...

کوچک می شوی در برابر چشمانم

حقیقت همینست

دور که می شوی

 کوچک می شوی

دور که می شوم

کوچک می شوم

از شیطنت چشمان توست یا آیینه ها

که به هر سو می چرخم

چشمان تو روبرویم است.

می خواهم تمام شکستنی هایم را

نقابم را

غرورم را

دلم را

به پایت!

برای اینکه به تو برسم

روی تمام منطق هایم خط می کشم.

دوست دارم دست در دستت بگذارم و در آغوش گیرمت

به دور از داغی احساس گناه.

در در انبوه آدمیان چشم در چشمانت

فریاد بزنم :"دوستت دارم"

می خواهم هنوز نرفته از بهانه ی ندیدنت اشک بریزم

وبگویمت:"مرا اندکی دوست بدار اما... طولانی"

اما بازهم من می مانم و یک دنیا حسرت تو

در قالب چشمانی بی رنگ و دستانی بی مهر

و تو می مانی و فکر پوچ خود ازمن.

کاش می دانستی ...

من سراپا لبریز از احساس توام

اگر ترس و غرور بگذارندم

عاشقی می کنم.

از تو بگذرم درست می شود،

این بهانه های پوچ کودکی؟!

از تو دور دور دورتر شوم

حاصلش چه می شود به جز پریدگی؟!

بعد تو بدان فنا نمی شود

آن همه حسادت زنانگی

بی توبودنم همیشه با من است

گرچه هستی و هنوز با منی

رفتن و نماندنت بهانه بود

مثل قصه های تلخ واقعی

این مسیر صعب گنج قلب تو

کشت عقل و هوش من به سادگی

رفته قلب تو از برم ولی

لحظه های آرزو رسیدنی ست

تو هنوز دوری از من و ولی

این همه مسیر دور پیمودنی ست

                            از دستان من تا دستان تو

                                                           به فاصله ی شکستن یک غرور

                                                                                          راه ناپیمودنیست!