پروردگارا ازت متشکرم که به من قلب دادی تا به آن دیگران را بی دلیل دوست بدارم .

پروردگارا ازت متشکرم که به من بینایی دادی تا با آن زیبایی ها و زشتی ها را بشناسم .

پروردگارا ازت متشکرم که به من توانایی ارتباط با دیگران دادی تا درزندان تنهایی اسیر نباشم .

پروردگارا ازت متشکرم که به من قدرت انتخاب دادی تا تو را بفهمم و دوست بدارم .           3/10/ 86

نام توهمیشه مرا مست می کند،

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب.

نام تو اگرچه بهترین سرود زندگیست ،

من تورا به خلوت خرابه ی خود

 بهترین بهترین من خطاب می کنم.

بهترین بهترین من

 دوستت دارم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نمیدونم این شعر زیبا از کیه . اگه شما میدونین بمنم بگین. اینو چند روز پیش دختر عمه ام برام خوند.حیفم اومد که  از چشم شما دور بمونه.

تو را به بهانه ی واژه ی بودن می خواهم

تورا به قیمت نفس کشیدن می خواهم

تورا برای خاطر باران خورده ی ریحان می خواهم

تورا برای استجابت دعای شبانگاهان می خواهم

تورا برای لحظه ی شیرین رسیدن می خواهم

تورا به قدر تمام جاده های درنوردیدن می خواهم

از کودکی دوست داشتم بعد از نماز صبح و سر سجاده بمیرم. شاید تاثیر فیلم هایی که دیده بودم باشد : "خانمی پاک و مهربان پس از راز و نیاز با معبودش در خلوت و به آرامی سر به سجاده می گذارد و فردا او راکه در آرامش و لبخند،جان به جان آفرین تسلیم کرده می یابند."

بزرگتر که شدم و از اهمیت اهدای عضو و کمک به زنده ماندن چندین فرد دیگر از یک جسم سالم پی بردم ، تلاش کردم که در طول زندگی، جسمی سالم داشته باشم تا شاید روزی به خواست خدا ، بتوانم عضی در تن دیگری باشم و هدیه ای ارزشمند برای آسایششان.

شاید من و شما هم آرمان باشیم .

اگر تمایل به داوطلب شدن برای اهدای عضو (پس از مرگ) هستید میتوانید در آدرس ذیل فرم مربوطه را پر کنید و کارتش را دریافت کنید:http://www.iran-ehda.com  

گاهی بعضی انسانها فکر می کنند که زندگی فقط با چهار ستون سالم بدن ممکن است. وقتی اتفاقی برایشان رخ می دهد ، روحیه شان را می بازند ، دست از دنیا می شویند و منتظر مرگ می نشینند.

یکی ازهمین دسته افراد پدر بزرگم بود. مردی 72 ساله اما کاملا سالم. وقتی سکته ی مغزی را رد کرد که داشت از در مسجد پایش را بیرون می گذاشت. او به این فکر نکرد که خداوند بهترین حالت را برایش مقدر فرمود. او به این فکر نکرد که سکته ی کامل را رد کرده. او به این فکر نکرد که اگرآن دو مرد کنارش نبودند با سر به زمین می خورد و مطمینا با آن شتاب و سنگینی سقوط ، ضربه مغزی هم می شد ( اتفاقی که برای خیلی ها رخ می دهد و به کما می روند ). او به این فکر نکرد که لمسی دست و پایش گذراست و با فیزیوتراپی بهبود پیدا کرده. با همه ی این وجود تنی سالم داشت اما خودش را باور نکرد. حتی حرف پزشکش را که می گفت " تا 100 سال دیگر هم بی هیچ مشکلی می تواند زنده باشد" را هم قبول نکرد.

شاید سال اول بهتر بود اما سال بعد نا امیدی در چشمانش رنگ گرفت و به همین علت بود که روز عید را که روز شادی همه بود، اعتصاب غذایی کرد تا به زندگیش پایان دهد. او که مرد خدا بود. او که نمازی قضا نداشت. او که لقمه ای حرام در دهان نگذاشته بود، می خواست خود کشی کند اما به نوعی دیگر.

نمی دانم چرا ولی خیلی بی بهانه خاطره ی سال پیش ، زیارت امامزاده صالح برایم زنده شد. مثل یک برق و فقط یک صحنه. شاید به خاطر اینکه اصولا خیلی کم پیش می آید که به اماکن متبرکه بروم. به هر حال یاد جمله ی بی ادبانه ی یکی از آقایانی افتادم که به علت تاخیر همسرش ، نسبت به انجا به زبان آورد. بر حسب اتفاق من هم در کنارشان ایستاده بودم. حرفش خط ابروانم را در هم کشید، بغض گلویم را تیر زد و اشک را در چشمانم حلقه زد.

من آدمی واقعا مذهبی نیستم اما چیزهایی هست که انسانیت را هم خدشه دار می کند. چیزهایی هست که مرز و جغرافیا و رنگ و زمان نمی شناسد . چیز هایی هست که تو با قلبت از آنها حفاظت می کنی، هر چند که گاهی فراموششان کنی ، هرچند که گاهی یادشان را کم رنگ کنی .اما ریشه در قلبت دارند.

که خرمن احساسم را به آتش کشید