- او(زن فاحشه ای که قدوم حضرت عیسی را با اشک چشمانش شست) بخشیده شد به خاطر عشق زیادش. اما برای عشق کم، بخشایش کمتری است. -در قسمت مقدمه-

- وقتی ما کسی را می بینیم و عاشق می شویم، احساس می کنیم که همه ی دنیا با ما است.

- بهترین آن است که جوری زندگی کنم که امروز روز اول و آخر زندگی ام است.

- آنها که قلب مرا لمس کرده اند از برانگیختن جسم من عاجز بوده اند، و آنها که جسم مرا برانگیختند از لمس قلب من عاجز بودند.

-  اگر می توانم راه بروم، می توانم به هر جا که می خوام بروم.

- من می توانم انتخاب کنم که قربانی دنیا باشم یا یک ماجراجو در جستجوی گنج. همه ی این ها به طرز نگاه من به زندگی بر می گردد.

- البته که می تواند یک انسان را تغییر دهد اما ناامیدی این کار را سریعترمی کند.

- هروقت سعی کردم از آنچه که بودم باهوش تر به نظر برسم بازنده بودم.
یازده دقیقه

مثل هوای بهاریست رابطه ی تو و من

شاید برای همین است که همیشه عاشق باران بوده ام.                          

                                                                       3/10/86 

        دیشب جشن تولد میلاد پسرعمویم بود. پسری هفده ساله . چقدر خوش گذشت . بهنام (برادرم) کیبوردش را آورده بود و با وجود اینکه خیلی بلد نبود، همان چند ترانه ای را که می دانست، می نواخت. رضا (پسر عمه ام) سعی می کرد مجلس را شلوغ کند اما دست تنها نمی توانست تا اینکه مصطفی (برادرم) مجلس گرمکن فامیل به فریادش رسید. با دومین ترانه خودم که پای ثابت این محافل هستم پا گرفتم و تقریبا تا آخر مجلس ننشستم.راضیه و محبوبه و مریم(خواهران رضا) ،لیلا وفرشته(دخترآن یکی عمه)، زهرا و فاطمه (خواهرانم) هر کدام بدون تعارفات سنی ، در جنب و جوش بودند.گاهی چراغ ها را خاموش می کردیم و بی پروا می رقصیدیم و گاهی با مخالفت های آن یکی عمه، روشنایی را باز پسمان می داد.

       جشن کوچک و شادی بود. گرفتن عکس های بی شیله پیله ،خنده ای واقعی را به لب ، میهمان می کرد .تزیین ساده ی دیوار وچند بادکنکی که عاقبتی جز ترکیدن برایشان نمی دیدم، روشنایی وگرمای خانه و از همه مهم تر، عطر دلفریب شام ، حس خوبی در دل زنده می کرد. اینجا بود که خدا را به خاطر داشتن قوم وخویش ، شکر کردم.

     کیک تولد میلاد، شاید اولین کیکی بود که شمعی رویش نبود.فقط یک شمع موزیکال که به نظرم ملودی غم انگیزی را تداعی می کرد. نمی دانم کسی نفهمید یا اینکه هیچکس بیان نکرد.همه ی ما فقط دست می زدیم و تولدت مبارک را می خواندیم ودر حین هدیه دادن وتبریک هم می بوسیدیمش و می گفتیم تولدت مبارک ، مثل همه ی تولدها.

میلاد و مهرداد، برادر یازده ساله اش هردو به کند ذهنی یا چیزی با همین مضمون مبتلا هستند. شاید همین غصه بود که درحین بریدن کیک ، به شکل اشک از چشمان زن عمو جاری شد و اوهم خودش را به تاریکی اتاق سپرد تا ما ، آنچه را که دیدیدم به شیرینی کیک به چشم نیاوریم و نگاه نگران و اندوهبارعمو که از پشت لبخند، بدرقه ی راهش شد را هم.ترس ونگرانی ازآینده یشان درچین و چروک های صورتشان که هنوز در عرصه سی سالگی هستند مشهود است. چیزی را که مدتها نمی خواستند قبول کنند خواه ناخواه  با آن روبرو می شوند. سلامتی که خیلی از جوانک های این دوره از یاد برده اند و فقط تلخی های گذرای چند روزه آنها را به خودکشی و خودزنی و نا امیدی و تبری از دنیا می کشاند. 

تا در گرمای دستانت باتو سهیم شوم.

                                                         ۱۶/۱۰/۸۶

همیشه می گفت: "مگر از چشمانم نمی خوانی ؟"

من هم می گفتم : "نه"

زیر باران بودیم .

من نفهمیدم داشت گریه می کرد یا باران صورتش را خیس می کرد.

ترسیدم ازش بپرسم.

ماندنت عاشق

و رفتنت ...

نمی خواهم تجربه کنم.

از اون بچه ها که مامان میشه فداش.