هنوز مرهم قلبم به دست او برجاست

هنوز کلبه ی درویش به نور او غوغاست

هنوز باده به جام و هنوز شاخه به دست

هنوز ناله ی دل در میان کوچه ی تنگ

هنوز ولوله ی عشق و التماس و دعا

هنوز جامه ی زیبا هنوز شور و صفا

هنوز حسرت دیدار و رخ کشیدن ازش

من هستم و شب تاری برای حرف جدید

من هستم و گل سرخی که عطر می بافید

من هستم و دم عصری که عشق می آمد

من هستم و تب عشقی که هیچ وقت کم نیست

                                                                   ۱۹/۹/۸۶

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر گستره ی بیکران و برای خاطر عطر نان گرم

برای خاطر برفی که آب می شود،برای خاطر نخستین گل

برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رماندشان

تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.

     چراغها مصرانه سعی دارند تا بقبولانند که تاریکی رنگی ندارد. اما همین حضور خودشان محکمترین دلیل عظمت تاریکیند . تاریکی شبهایی که برای سهراب پرتقالی  بودند.اما  حالا برای خیلی ها معنا ندارد چراکه عطر و طعم پرتقال را فراموش کرده اند. یکی از بس خورده و یکی هم از بس نخورده فراموشش کرده . مهم نیست که کسی اوج رایحه ی پرتقالی را که خشکش کرده ام  نمی فهمد، مهم اینست که هنوزهم من گاهی شبهایم پرتقالی می شود.

     اپارتمان های کبریتی که چراغهای زرد و سفیدشان هجوم سرمای پشت شیشه هایشان را خفه می کند آنوقت اصلا به ذهنشان هم خطور نمی کند :که دختری همین امشب از خانه فرار کرده وجای خواب ندارد یا اینکه در این روزگار پر زرق و برق کسی باشد که لقمه نانش را نتواند گرم بخورد، تازه اگر بخورد! کودکی که همه دیدیم، یادشان مانده که رنگ چشمان سرخش از چه بود؟! فال می فروخت یا دعا ؟! یا صورت چرک بسته اش را مادری بود برای مادری؟! زخم تازه ی صورتش را چه طور؟

    نمی دانم غم غروب پاییز دلگیرتست یا اشک کودکی ژندهپوش؟

    باران دارد می بارد . سردی هوا سیلی نازکیست به صورتم . اینست که می گویم: "سرخی همیشه نشانه ی گرما نیست".حرارت این بار از درونم وارد می شود به تمام سرما ، حتی به قدر یک چای گرم هم اثر ندارد . کنار زدن پرده کمترین لطفی که دارد اینست که چشمانم نقره گونی خیسی زمین را درک کنند.

    خیلی وقت نیست که خورشید رفته آنسوتر. دو خانه آن طرفتر ازآلونک من. اما چنان است که گویی هیچ نبوده. گله ای ندارم . همین گونه است که روزی ما هم خواهیم رفت . نمی دانم آنروز چند نفر دلتنگم می شوند. آنروز شاید برگی از این دنیا کم شود اما مطینم جوانه ای خواهد رویید.

    صدای موسیقی نم نم از زمین پخش می شود وتاریکی از آسمان و تطابق اینها با دل من . یک قطره به من می خورد صد تا به آلونک و هزاران هم  به خیابان . البته چند تایی هم لا به لای شیطنت سبزه ها جا می مانند و این چنین می شود که فردا سپیده دم به آنها  می گویند : شبنم . آنوقت عشویشان خریدنی تراز باران می شود برای بعضی ها.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یادم نیست این مطلبو از کجا گیر اوردم! اگه صاحبش پیدا شد بگه تا اسمشو بذارم.

   صف اتوبوسی که کمتر از یک دقیقه به چه درازایی تبدیل شد و انسان هایی که هرکدام خستگی خاصی به چهره یشان نشسته بود. مسیری که یکی بود اما دلها یکی نبود،بهانه ای بود تا چهره هایشان رابرانداز کنم .

کت و شلوار نوک مدادی وپیراهنی که سادگی اما برازدنگی از آن هویدا بود. کمتر از یک قدم مانده بود تا با اتوبوس برخورد کند،دنباله رو گام هایش بودم که دستی نا آشنا پیدا شدو حالا گام هایشان .چقدر زیبا بود وقتی مهربانی به چشمانم شعله کشید،گرمایش هنوز خواستنیست.

   فرق صاف و کجش و تواضعی که در صورتش به نقش یک تبسم کمرنگ جای داشت معصومانه اش کرده بود.عصای سفیدی که داشت تایش می کرد دلم را می سوزاند. هر چه بود دلنشین بود.