:: نيلوفرانه::

تمام چیزی که تو دلم بوده

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه

به من اموخت چگونه خواندن زير باران
و چگو نه به صداي يك گل سرخ گوش دادن
و به پرواز يك قمري عاشق زير دستانش نگريستن
تا فهميدن عشق
استادم باران
به من امو خت بهنگام باريدن خود
زير گوشم نجوا ميكند ارام
كه بخندم تا لذت يك پرواز تا ناكجا ترين بلندي ها
تا بشنوم صداي ترك خوردن اندوه شكسته دلي با چك چك قطره هايش
تا ببينم لبخند گل سرخ در جوار شبنم
تا به انديشه ي تازه ي بوي نم باران روي خاك هاي بي مهر كوير فكر كنم
و به اولين پرتو هاي خورشيد زير قطره هاي باران
و نگاهي كه در اين نزديكيست
شايد
زير اين قطره ها
.و روزي به من خواهد پيوست
Medium (Media) Blog طراحي و اجراي قالبهاي حرفه اي سايت ، بلاگ ، پرتال و جوملا! دانلود قالب رايگان Pink Bear (خرس صورتي) براي وبلاگ بلاگفا

\|	نوشته شده توسط نيلوفر

نمي دانم چرا چشمانم امشب رنگ دريا به خود گرفته اند

خيسند از موج غم ها كه به دلم مي كوبند ضربه ها را
دستانم چرا مي لرزند؟؟؟
ز ترس شلاق هاي خشمش؟
صدايم را نشنيد كه مي گريستم در زاويه ي قايم تنهايي؟
روزي از تاريكي گريزان بود دلم
مي ترسيدم
هميشه فانوس قلبم روشن بود
اما حالا
جز در سياهي محال است
دستانم چه غريبانه زانوانم را در اغوش كشيده اند
انها كه از هم ياد نميكردند؟؟
چه بر سرشان امده ؟
به گذشته مي انديشم
چه غبار اندود است
دستمال منزه ذهنم كجاست كه به ياريم بشتابد؟؟؟؟؟
اينجا اشناست ولي نميشناسمش

جز تلي صحنه ي از ياد رفته چيزي نيست
از چهار ديواري خاطرات خارج مي شوم
از جلوي ايينه عبور ميكنم
در ايينه چشماني خيره به من اند
سرد و بي روح
خسته و نالان
گويي از ياد رفته اند
اشنايي غريبند
چقدر شبيه به من است ان صورتك
با من سخن نميگويد
او نيز مرا مي رهاند
تنهايم تنها
در تنهايي به خود مي پيچم
مي لرزم
مي ترسم
مي گريم
بيهوده است
تنها تنهاست
معناي تنهايي در با كسي نبودن است

Medium (Media) Blog طراحي و اجراي قالبهاي حرفه اي سايت ، بلاگ ، پرتال و جوملا! دانلود قالب رايگان Pink Bear (خرس صورتي) براي وبلاگ بلاگفا

\|	نوشته شده توسط نيلوفر

چشمه ي ذوقم دارد ميجوشد ارام
وفرا ميگيرد تمام وسعت سبز ذهنم
چه خاموش است لبهاي گوياي چشمانم
چه بي صداست فضاي بي حركت روحم
شقايق ها ديگر نميگريندارام در زير نوازش باد
نيلوفر ها ديگر نميروند تا عمق افكار مرداب

صداي فرياد شن نميپيچد ميان طوفان بيابان
كفشهايم كو؟

چه كسي بود صدا زد نيلي؟
از ميان خار هاي بي گناه گل سرخ
از ميان بيابان هاي تبعيدبه سفرحتي
شايد هم از ميان اقيانوس تنهايي هاي شب
بايد شتافت به سوي نور
دستهايش روي شانه هايم است
حرارتش وجودم را گرفته
ولي هر چه ميخواهمش بيشتر
دورتر ميشود از اين پيكر خسته ي افگار
تاريكتر ميشوم از ميان چشمهاي سيه فام غم
ميترسم از تاريكي
مي ترسم

اما ديگر مادرم هم دستانم را نميگيرد
مرا مي رهانند از خود

از باغچه ي گل سرخ دورم
دلم گرفته
دلم عجيب گرفته
دوست داشتم پاييز را
به خاطر باران هايش
به خاطره سهراب كه ميگفت
"زير باران بايد رفت
دوست را زير باران بايد ديد"
من پاييز را مي خواهم
اما بي چتر
اما بي باراني
پاييز را با غم زير بارانش مي خواهم